The Next Step
The Next Step laat horen dat een duidelijk groepsgeluid meer kan opleveren dan vier muzikanten die ieder goed kunnen soleren. Kurt Rosenwinkel speelt samen met saxofonist Mark Turner, bassist Ben Street en drummer Jeff Ballard. De gitaar en saxofoon zoeken elkaar steeds op, terwijl de ritmesectie genoeg ruimte maakt om de muziek verschillende kanten op te laten bewegen.
Zhivago begint met gitaar alleen. De melodische lijnen en akkoorden zetten een eigen sfeer neer voordat de groep aansluit. Rosenwinkels bewerkte gitaarklank blijft warm genoeg om dichtbij te komen, maar heeft ook een lichte vreemdheid. Dat maakt de aansluiting met Turners saxofoon interessant: de stemmen liggen soms dicht bij elkaar en bewegen daarna weer uiteen.
Minor Blues geeft het kwartet een heldere melodie en meer vaart. Er is veel ruimte voor improvisatie, zonder dat het herkenbare uitgangspunt verdwijnt. Op A Shifting Design groeit een vrijere opening uit tot strakker samenspel. Ballards reacties helpen om de veranderingen licht en beweeglijk te houden.
De groep kan de druk ook verhogen. Filters heeft snelle uitwisselingen en partijen die elkaar een antwoord geven. De kracht komt uit de samenhang: de muzikanten luisteren naar dezelfde beweging, ook als hun lijnen niet precies samenvallen.
Het titelnummer zorgt voor een andere kleur doordat Rosenwinkel achter de piano plaatsneemt. De donkere sfeer en het samenspel met saxofoon maken die wisseling inhoudelijk overtuigend. Het voelt als een uitbreiding van de plaat.
De langere stukken vragen wel aandacht voor ontwikkeling en detail. Wie vooral direct meezingbare thema's zoekt, zal niet iedere omweg even gemakkelijk volgen. Toch blijft The Next Step helder genoeg om de onderlinge verbanden te horen. Het is knap gitaarwerk binnen een kwartet dat ideeën samen vormgeeft, met melodieën die ook na de improvisaties blijven staan.
