Beyond the Veil
Beyond the Veil maakt de donkere wereld van Tristania nog voller. Naast zware gitaren en grunts krijgen koorzang, cleane mannenstemmen, piano en viool veel ruimte. De band gebruikt die verschillende klanken om de nummers van richting te laten veranderen. De muziek blijft zwaar, maar kan tegelijk rustig en bijna plechtig klinken.
De titeltrack laat die aanpak meteen horen. Vibeke Stenes hoge zang opent zacht, waarna de gitaren, drums en ruwe stem de spanning overnemen. Het contrast werkt omdat de melodie niet verdwijnt zodra de muziek harder wordt. De rustige en zware kanten blijven met elkaar verbonden, in plaats van als losse onderdelen achter elkaar te staan.
A Sequel of Decay gebruikt de koorachtige zang om een grotere ruimte te maken. Het nummer neemt tijd voor zijn stemming en houdt de aandacht vast met de verschillende stemmen. De instrumenten hoeven niet allemaal tegelijk vooraan te staan. Dat maakt de uitgebreide arrangementen beter te volgen dan hun omvang doet vermoeden.
Angina brengt de sterke kanten compacter bij elkaar. De zangwisselingen, stevige gitaren en melodieuze aankleding hebben hier een duidelijke richting. Het nummer laat goed horen hoe bruikbaar de verschillende vocale rollen voor de band zijn. Ook in Heretique houden de zwaardere passages hun melodische karakter. De muziek hoeft niet zachter te worden om toegankelijk te blijven.
De volle productie heeft wel een keerzijde. Het geluid kan wat afstandelijk overkomen en Stenes stem verdwijnt soms verder naar achteren dan wenselijk is. De grote hoeveelheid details vraagt bovendien aandacht. Toch houdt Beyond the Veil zijn evenwicht meestal goed vast. Tristania maakt de formule breder zonder de kracht van de eerdere plaat te verliezen. De beste stukken laten horen hoe koor, strijkers, stemmen en gitaren samen een nummer kunnen dragen. Daardoor blijft het album meer dan een indrukwekkend decor voor zware muziek.
