Widow's Weeds
Widow's Weeds geeft somberheid veel verschillende vormen. Tristania gebruikt zware gitaren, piano, koorzang en viool om de nummers te laten groeien. De zang beweegt tussen Morten Velands ruwe stem en de heldere, hoge lijnen van Vibeke Stene. Hun verschil bepaalt een groot deel van de spanning, maar de begeleiding heeft minstens zoveel te vertellen.
Evenfall maakt na de korte inleiding meteen duidelijk hoe goed die onderdelen samenwerken. De gitaren en grunts geven de muziek gewicht, terwijl het koor en de cleane zang de ruimte groter maken. De melodieën blijven herkenbaar tussen de zware accenten. Dat maakt de opening toegankelijk, ook met zoveel verschillende klanken tegelijk.
Pale Enchantress houdt het donkere karakter vast. De muziek wisselt rustigere passages af met zwaardere bewegingen, zodat de somberheid niet alleen uit een laag tempo hoeft te komen. De viool voegt een ander soort melodie toe dan een extra gitaarpartij zou doen. Zulke details geven de plaat een eigen kleur.
In My Lost Lenore speelt de piano een belangrijke rol. De melodie geeft de andere instrumenten en stemmen een duidelijke richting. De band gebruikt de aankleding om het nummer sterker te maken, in plaats van steeds iets nieuws boven op hetzelfde idee te zetten. Dat is een van de redenen waarom de lange stukken meestal hun aandacht vasthouden.
Niet alles is even strak. Midwintertears blijft op sommige momenten langer bij een passage dan nodig, en ook het einde van Evenfall vraagt geduld. Toch is het samenspel tussen stemmen en instrumenten sterk genoeg om veel van die lengte te dragen. Widow's Weeds blijft een overtuigende gothicmetalplaat omdat de sfeer uit duidelijke muzikale keuzes komt. De melodieën en de verschillende stemmen geven de zware muziek betekenis, terwijl de rustige details haar net zo veel karakter geven als de uitbarstingen.
